Χθες βράδυ βρέθηκα εκτός προγράμματος στο Le Roi, στο Χαλάνδρι.

Ο λόγος που μου έκανε εντύπωση κ το γράφω εδώ είναι ότι ίσως να μην υπάρχει μεγαλύτερη ανακολουθία ανάμεσα στην πρόσοψη κ το εσωτερικό ενός μαγαζιού.

Εξηγούμαι: το Le Roi είναι στην Παπανικολή κ πρέπει να έχω περάσει από έξω ίσαμε 7352 φορές. Η πρόσοψή του είναι τόσο διακριτική/άχρωμη/απαρατήρητη/… σε εκείνο το σημείο ταχείας κυκλοφορίας, ώστε να μην το έχω προσέξει ούτε 1 φορά.

Κ όμως!

Μέσα είναι όλο ξύλο/πέτρα με πολύ ωραία διακόσμηση. Πλανιέται κ αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του ξύλου ποτισμένου από αλκοόλ κ χυμούς που μόνο τα πολυχρονισμένα μπαρ έχουν.

Όλα τα λεφτά είναι ο κήπος του. Δεν ξέρω εάν τα air-condition που έβλεπα γύρω δούλευαν, αλλά παίζει να είχε 10 βαθμούς λιγότερους μέσα στον κήπο από ό,τι στο δρόμο. Καταπράσινη όαση δροσιάς με τρεχούμενα νερά στις γωνιές κ διάφορα περίεργα στους τοίχους (λαμπίκους, δόκανα,…)

Τελικά είδα ότι ναι μεν για εμένα ήταν μια αποκάλυψη, αλλά δεν είναι κ τόσο μυστικό, καθώς το μαγαζί γέμισε αν κ Πέμπτη. Κάποια στιγμή η βαβούρα του κόσμου σε συνδυασμό με την πρασινάδα γύρω-τριγύρω μου έφερε στο μυαλό τη φασαρία που κάνει ένα λεφούσι σπουργίτια το απόγευμα όταν κάτσουν σε ένα μεγάλο πεύκο.

Χμμ, πολύ διθυραμβικό μου βγήκε το ποστ. Ας γράψουμε κ κάνα αρνητικό. Η μουσική δεν μπορώ να πω ότι ήταν κ πολύ του γούστου μου. Από την άλλη κάποια από τα μεζεδάκια που ήρθαν με το ποτό φαίνονταν “ταλαιπωρημένα”.

Οπότε δεν ξέρω εάν θα γίνει στέκι μου, αλλά σίγουρα θα ξαναπάω τώρα που κάνει ζέστες.