Η μητέρα μου έχει κ κρατάει εδώ κ αρκετά χρόνια ένα μικρό, υπόγειο μαγαζί με ρούχα, παρά την ηλικία της. Τις τελευταίες μέρες έγιναν 2 αντιδιαμετρικά αντίθετα σκηνικά τα οποία ήταν σα σκωτσέζικο ντους για αυτήν.

“Πανευρωπαϊκές” μπίζνες

Πριν κάνα μήνα είχαμε πάει μαζί στην έκθεση Femina, ίσως τη μεγαλύτερη έκθεση ρούχου στην Ελλάδα. Εκεί, ανάμεσα στα άλλα, είχε εντοπίσει έναν Γερμανό παραγωγό γυναικείων ρούχων. Τα καλοκαιρινά κομμάτια που είχε της γυάλισαν αμέσως, καθώς της έλειπαν αντίστοιχοι “οδηγοί”(*). Ήταν, όμως, κάτι παραπάνω από επιφυλακτική για το πώς θα μπορούσε να γίνει η συναλλαγή.

4 δεκαετίες στο εμπόριο (κ δη το ελληνικό) την έχουν κάνει εξαιρετικά δύσπιστη, πιστή ακόλουθο του “εν τη παλάμη κ ούτο βοήσωμεν”. Η απόσταση Γερμανία-Ελλάδα της φαινόταν τεράστια για να πάει κάτι στραβά, ενώ εμβάσματα στο εξωτερικό/e-mail/επιβεβαιώσεις/… ήταν στη σφαίρα της φαντασίας. Όλα συμπυκνώνονται στη στάνταρ φράση που χρησιμοποιεί κάθε τόσο “…μπήκε λέει στο ίντερνε κ το βρήκε. Μα τι είναι αυτό το ίντερνε πια;!;”

Την καθησύχασα ότι δε θα υπάρξει πρόβλημα στην επικοινωνία, ούτε στη συναλλαγή. Τι σκ@τά: mail, Google Translate κ Babelfish, e-banking, e-shops, όλα αυτά υπάρχουν για κάποιο λόγο.

Κ όντως έτσι έγινε! Τα ρούχα ήρθαν στις 09/07 (μόνο 2-3 μέρες καθυστέρηση), για 4-5 κομμάτια που έλειπαν στάλθηκε την επόμενη κ όλας πιστωτικό τιμολόγιο από Γερμανία χωρίς κανένα μα-μου, η ηλεκτρονική πληρωμή έγινε μετά από 1 μέρα χωρίς να σηκωθεί κανένας να πάει στην τράπεζα, η επιβεβαίωση ήρθε σήμερα ότι alles in ordnung. 

Η μητέρα μου πετούσε από τη χαρά της σαν κοριτσόπουλο για το πόσο εύκολα πήρε ρούχα από την άλλη άκρη της Ευρώπης($), πώς όλα ήταν όπως τα συμφώνησε χωρίς μα-μου, πώς τα πλήρωσε χωρίς σχεδόν να το καταλάβει κ, κυρίως, για το ότι άρχισαν να πουλιούνται σα ζεστά κουλούρια.

“Μα τι είναι αυτό το ίντερνε;!; Χίλιοι οι χρόνοι του κ όπου το ‘φτιαξε… Μη γίνω παιδούλα! Μόνο 50 χρόνων να ήμουν τώρα κ τι θα έκανα!…” έλεγε με μία υποψία χαρμολύπης.

Σκ@τά κ απόσκατα

Όπως σου είπα το μαγαζί είναι υπόγειο κ. δυστυχώς, έχουμε την ατυχία να έχει μέσα 1 φρεάτιο της απο πάνω πολυκατοικίας.

Προχτές, λοιπόν, ποιος ξέρει τι πέταξαν τα ζώα μέσα κ βούλωσε. Πλημμύρισε το μαγαζί με 5-10 πόντους σκατό, κάτουρα κ βρωμόνερα. Μαθημένη πια από αυτά, δεν είχε ρούχα κάτω για να πάθουν ζημιά, αλλά το κακό είχε γίνει. Κάλεσε ένα γείτονα με αποφράξεις κ το διαχειριστή, μιας κ το πρόβλημα είναι της πολυκατοικίας.

Ο διαχειριστής το έπαιξε ιστορία

- Κ γιατί να πληρώσει η πολυκατοικία για το μαγαζί σας που πλημμύρισε; Στο χώρο σας είναι.

- Στο χώρο μου; Ε, αν είναι έτσι, θα φέρω αύριο ένα τσουβάλι τσιμέντο να το κλείσω. Βαρέθηκα πια με τις πλημμύρες από τις βρωμιές σας.

- Ε; Κ τα νερά από πού θα φεύγουν;

- Ποια νερά; Της πολυκατοικίας; Αφού το φρεάτιο είπαμε ότι είναι δικό μου.

- Ε, τι να κάνουμε τώρα; Με θέλετε τπτ άλλο, γιατί έχω κ δουλειά; κ χαζογέλαγε. Έφυγε.

Το πιεστικό της απόφραξης έκανε το βρωμόνερο να κοχλάζει κ ακόμα περισσότερο σκ@τό βγήκε στο πάτωμα του μαγαζιού. Η μητέρα μου σιχτίρισε να μαζεύει βρωμιές κ να προσπαθεί να σπρώξει τα αμάζευτα με σκούπα κ το λάστιχο προς το 2ο υπόγειο πιο κάτω.

Ο αποφραξάς συμφώνησε στην αρχή με τη μητέρα μου ότι είναι της πολυκατοικίας το φρεάτιο κ ότι “για φέρε εδώ το υγειονομικό να δεις τι θα γίνει”. Πήγε να πληρωθεί από το διαχειριστή. 5’ κουβέντα με το χαζογελαστό κτήνος έφτασαν για να γυρίσει πίσω με αλλαγμένο τροπάρι “δικό σου είναι το φρεάτιο, κ πού να μπλέκεις τώρα”. Της πήρε 80ε, αντί για 70 που είχαν πει αρχικά, χωρίς απόδειξη, αλλιώς θα πήγαινε 100.

Η μητέρα μου δεν είπε τπτ κ ούτε πρόκειται. Ξέρει πολύ καλά τι μπελά μπορεί να βρει μία επιχείρηση όταν έχει κτήνη για γείτονες.

Πήγα εκεί κ τη βρήκα ψυχολογικά ράκος να σπρώχνει τα βρωμόνερα σε μία αποπνικτική, εμετική ατμόσφαιρα. Η ττιβή με τα σκ@τά (στο πάτωμα κ τα δίποδα) της είχαν τσακίσει την ψυχολογία. Είχα να τη δω έτσι από τότε που πέθανε ο αδελφός της

(*) Μοντέλο ρούχου, στην καθομιλουμένη

($) Τα οποία ανακαλύψαμε ότι είναι σχεδόν όλα ελληνικής κατασκευής! Χαχαχα. Όσο κ να ψάχναμε να τα βρίσκαμε εδώ σε αυτό το value-for-money δεν υπήρχε περίπτωση. Να κάνουν, όμως, το γύρο της Ευρώπης γίνεται. Αθάνατε μλκ Έλληνα!