Μίλαγα πριν λίγο με ένα φίλο online.
Μου ανακοίνωσε όλο έκπληξη πώς κάποιος από την εταιρεία του έφευγε για να πάει σε γνωστή γαλέρα της αγοράς (έχω κάνει κ εγώ cameo εμφάνιση από εκεί, πήρα κ ένα t-shirt ).
Ο λόγος της έκπληξής του δεν ήταν η μεταγραφή, αλλά το γεγονός ότι ο πρώην συνάδελφος θα έπαιρνε 60% αύξηση. Όπως είπε με ένα κράμα έκπληξης κ ζήλιας: “ό,τι ζήτησε, του το έδωσαν”.

Κάποιες φορές με διασκεδάζουν τέτοιες κουβέντες με το φίλο μου, κάποιες με στενοχωρούν. Κ αυτό γιατί βλέπω κατ’επανάληψη ότι μετά από περισσότερα χρόνια από εμένα στο κουρμπέτι, ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι

• όταν είσαι νέος (στο επάγγελμα, στη ζωή, στα γκομενικά,…) βρίσκεσαι σε άνοδο, κάνεις άλματα. Όσο περνάνε τα χρόνια οι ευκαιρίες για άλματα κ πηδήματα γενικώς μειώνονται. Ιδίως στο επάγγελμά μας. Μάταιο, λοιπόν, να “ζηλεύεις” κάποιον νέο, όπως ο περί ου ο λόγος “+60άρης”. Είχες κ εσύ την ευκαιρία σου.
• για να πάρει κάποιος αρκετά περισσότερα χρήματα με μία μεταγραφή υπάρχουν 2 πιθανότητες:
  - είτε οι “παλιοί” τον είχαν πιάσει μλκ ως τώρα κ ξύπνησε
  - είτε έπιασε αυτός μλκ τους “νέοι” κ κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν
  Σε κάθε περίπτωση, αυτά που παίρνει τα αξίζει, είτε λόγω IQ, είτε λόγω EQ. Εσύ τι κάνεις;;;
• το ότι σου δίνει κάποιος αρκετά χρήματα δε σημαίνει κατ’ανάγκη ότι εκτίμησε τη μέχρι τώρα προσπάθειά σου στη ζωή κ σκέφτηκε να σε ανταμείψει εν είδει κοινωνικής αναγνώρισης. There is no such thing as a free lunch. Εάν παίρνεις +60% κ δουλεύεις +110% είναι υπό συζήτηση κ καθαρά υποκειμενικό πλέον εάν είσαι κερδισμένος.
• το να κυνηγάς κ να αγχώνεσαι για περισσότερα χρήματα χωρίς να έχεις πραγματική βιοποριστική ανάγκη, είναι ένα task σαν τον Πύθο των Δαναΐδων. Πάντα θα υπάρχουν περισσότερα να κυνηγάς. (ε, ας πούμε κ τη θυμοσοφία μας, τσάμπα είναι…)