08.17.08
To προσκλητήριο
To Σαβ ήμουν στο γάμο της Α., της πρώην μου.
…κ το προσκλητήριο δε μου ‘πεσε απ’τα χέρια 
Ανάμικτα συναισθήματα.
Έκπληξη για το πόσο “έχουμε γίνει Ευρώπη” κ τι πολιτισμένοι που είμαστε (αν κ το πρόσωπο του Π., του γαμπρού, εξακολουθεί να μη λάμπει ακριβώς από χαρά όποτε με βλέπει 
)
Χαρά για το νέο ξεκίνημα της Α., μετά από σχεδόν 15 (μήπως είναι παραπάνω;) χρόνια στην Ελλάδα, για την οικογένεια κ το σπιτικό που πάντα ήθελε να φτιάξει.
Νοσταλγία. Δεν μπόρεσαν να μην κάνουν την εμφάνισή τους μερικά ευχάριστα flash-back από τα 3,5 χρόνια που πέρασα με την Α.
Αλλά ήταν κ κάτι άλλο, το οποίο μόνο με τη λέξη μούδιασμα θα το χαρακτήριζα.
Όχι, δεν ήταν ζήλια ή λύπη, δε σκέφτηκα καθόλου να ήμουν στη θέση του Π.
Όμως. ήταν σα να είχε φύγει άλλο ένα κομμάτι από την ιδανική εικόνα, ή, μάλλον (πιο ποιητικά), άλλη μία γέφυρα με το παρελθόν.
Να είναι το “όλα τριγύρω αλλάζουνε”, που λέει κ το τραγούδι;
Ίσως άλλη μία υπενθύμιση πως, όσο κ να ήθελα, τπτ δε μένει σταθερό, όλα προχωράνε μπροστά;
Να ζήσετε ευτυχισμένοι, Α. κ Π.!!!
papo είπε,
Αυγούστου 18, 2008 στο 11:58 πμ
kai sta dika sou bitch!
Kisses from chios!