07.05.09
Κοσμογονία
Κ ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο σε 6 ημέρες.
Κ είδε ότι όλα ήταν καλά.
Κ την 7η ανεπαύθει.
Αλλά θυμήθηκε ότι είχε κάποιες δουλειές να κάνει. Κ σηκώθηκε.
Κ κατέβηκε κάτω κ φύτεψε κάτι φυτά που είχε αγοράσει για την πρασιά του Παραδείσου.
Κ είδε το αυτοκίνητο που είχε κουτσουλιές κ το έπλυνε κ αυτό.
Κ έπλυνε τα μπαλκόνια όσο πλένονταν 2 πλυντήρια.
K μετά έπλυνε στο καθαρο μπαλκόνι τα 2 χαλιά που βρίσκονταν πεταμένα μέσα στη μέση του Οίκου του από την αρχή του Χρόνου.
Κ μετά άπλωσε τα πλυντήρια.
Κ μετά καθάρισε το μπάνιο.
Κ μετά σφουγγάρισε.
Κ μετά είδε ότι νύχτωσε.
Κ ο Κύριος δεν έφτιαξε τον άνθρωπο, γιατί είχε ξενερώσει κ γιατί την επόμενη μέρα έπρεπε να ξυπνήσει νωρίς, επειδή είχε να δημιουργήσει σε 5 μέρες το Άλφα Κενταύρου κ τον Αλντέμπαραν 4.
Κ έτσι έγινε ο κόσμος γύρω μας όπως τον ξέρουμε.
Εντυπώσεις από το FreeDay
Την Παρ συμμετείχα για 1η φορά στο FreeDay ride. Ακολουθούν μερικές σκόρπια πράγματα που μου έκαναν εντύπωση.
- Ο κόσμος που είχε μαζευτεί (τους υπολόγισα σε ~80 άτομα) δεν έμπαινε σε ένα καλούπι. Άλλος θα έλεγε την ομάδα ετερόκλητη, άλλος πολυσυλλεκτική. Εντύπωση μου έκαναν:
- ένας ρακένδυτος, λιπόσαρκος τύπος ("άστεγος" ήταν η 1η μου σκέψη) με το επίσης κατεστραμμένο ποδήλατό του ο οποίος άναβε τον ένα μπάφο πίσω από τον άλλο. Εάν έχει χρήματα για μπάφους, γιατί δεν παίρνει κάνα ρουχάκι; Να που έχει κ η Αθήνα clochard…
- ζευγάρια κοστσονάτων 50άρηδων, κλασσικοί τύποι βορείων-νοτίων προαστίων (με την καλή έννοια
)
- ένας πατέρας με το γιο του
- μάχιμοι τύποι, fully geared για το Tour de France
- ένας ήρωας μόνος του με πατίνια(!!) - Καθώς δεν έχω ποδήλατο κ δεν είχα σκοπό να δώσω μερικές εκατοντάδες ευρώ για κάτι που ενδεχομένως να μη μου αρέσει, νοίκιασα ένα ποδήλατο από το Acropolis bikes. Η τιμή για το τριήμερο είναι 25ε. Δυστυχώς, εάν θες το ποδήλατο για ΠΣΚ αυτή η τιμή είναι η μόνη σου επιλογή, καθώς το κατάστημα είναι ανοιχτό μόνο καθημερινές πρωί. Στην περίπτωσή μου που το ήθελα μόνο για λίγες ώρες κ τώρα σκονίζεται στο μπαλκόνι μου, η τιμή ήταν λίγο τσουχτερή. Πάντως το ποδήλατο που πήρα αποδείχτηκε αξιόπιστο: η αλυσίδα βγήκε μόνο μία φορά σε μία απότομη ανηφόρα.
- Η κίνηση της ομάδας γίνεται σε συμπαγή σχηματισμό, προσπαθώντας να μένουν όλοι μαζί. Για να επιτευχθεί αυτό, ο μόνος τρόπος είναι να μπαίνουν κάποιοι στις διασταυρώσεις κ να κλείνουν τα κάθετα ρεύματα, μέχρι να περάσουν όλοι. Αν κ αυτό είναι κατάφωρη παραβίαση του ΚΟΚ, μπορώ να σου πω ότι στο Μεταξουργείο που ειχα μείνει πίσω κ ένιωσα ένα αυτοκίνητο να με ακολουθεί, τα χρειάστηκα. Ένα πρόβατο στην εθνική είναι καταδικασμένο σε θάνατο, ένα κοπάδι κλείνει την κίνηση άνετα. Άφησα πίσω μου τους ενδοιασμούς για τον ΚΟΚ κ πέρναγα όλους τους ερυθρούς σηματοδότες ανερυθρίαστα μαζί με τους υπόλοιπους.
- Περνώντας από κάποιες διασταυρώσεις, έβλεπα μέλη της ομάδας που είχαν αναλάβει να τις κλείσουν να έχουν αγριεμένο ύφος απέναντι στους οδηγούς. “Δεν περνάς τώρα, ρε” κ τα συναφή. Προς τι η οργή κ ο τσαμπουκάς; Τα σκυλιά αλυχτάνε για να φοβηθεί το ένα το άλλο, οι άνθρωποι μιλάνε
- Το πώς ονοματίζεις κάτι είναι ο καθρέφτης του πώς το βλέπεις, ή ίσως του πώς θα ήθελες να είναι. Το κορίτσι μου ή η γκόμενά μου; Πάω στη δουλειά ή πάω στο γραφείο; Ρε φίλε ή ρε μλκ;
Αντίστοιχα κ εδώ: ποδηλατοβόλτα ή ποδηλατοπορεία;
Είδα κόσμο που το αντιμετώπιζε ως βόλτα (π.χ. μία κοπέλα με ένα ηχειάκι πάνω στο ποδήλατο για μουσική) κ άλλους που το έβλεπαν ως πορεία (π.χ. ένας σαματατζής με κόρνα που φώναζε συνθήματα μέσα στην ησυχία "Ποδήλατα στην πόλη για να γουστάρουμ’όλοι" κ άλλα συναφή).
Πιστεύω πως ανάμεσα στις 2 λέξεις/απόψεις υπάρχει 1 άβυσσος: η 1η υποδηλώνει ότι θες να διασκεδάσεις, μοιραζόμενος το όποιο δρόμο υπάρχει με τους άλλους. Η 2η διεκδικεί όλο το δρόμο, επειδή “είμαστε πολλοί”, επειδή “δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι”, επειδή τελικά αισθάνεσαι καταπιεσμένος. Η 2η λέξη σε κάνει να κράζεις τον ντελιβερά επειδή “πού πας μέσα στην πορεία, ρε;” Δεν υπάρχει καμία πορεία, μόνο ένας δρόμος για όλους.
100 άτομα σε μία πόλη 5 εκατομμυρίων, μόνο παρέα μπορει να είναι. - Ενώ όλα τα ποδήλατα έχουν κουδουνάκι, ελάχιστοι το χρησιμοποιούν μέσα στην ομάδα για να προειδοποιήσουν ότι έρχονται από πίσω/αριστερά/δεξιά τους άλλους ποδηλάτες. 3+ ώρες ποδηλασία μόνο ένας είχε την καλοσύνη να με προειδοποιήσει ότι πάει να με προσπεράσει. Αντίθετα, υπάρχουν κ εδώ κάγκουρες οι οποίοι κάνουν σφήνες απλά για το γούστο. Τι Saxo, τι ποδήλατο, η έλλειψη σεβασμού είναι ίδια. Ένας τέτοιος ήταν η αιτία για τη μοναδική μου πτώση όλο το βραδυ. Έγδαρα γόνατο μετά από 25+ χρόνια .
- Ενώ η ποδηλατοβόλτα είχε οργανωθεί από την αρχή της εβδομάδας για το άλσος Τρίτση (βολικό για την επιστροφή μου), τελικά πήγαμε μέσω Μπουρναζίου ψηλά στην Πετρούπολη, πιο πάνω από το άλσος Αγ. Δημητρίου. Ατελείωτη ανηφόρα η οποία ήρθε λίγο βαριά κ στα πόδια μου κ στο ποδηλατάκι. Η θέα πολύ ωραία από τη μαμιστρόνα της κορυφής, αλλά αυτή η παράκαμψη δεν ενθουσίασε κάποιους από την παρεά. Ξεκίνησαν οι κλασσικές ελληνικές συζητήσεις “κ αυτοί κάνουν ό,τι θέλουν, έχουν κάνει ομάδα, αλλά ούτε ούτε αυτοί θέλανε, κ μετά εμείς θέλαμε, αλλά αυτοί δε θέλανε”. 80 άτομα κ να μη μπορούν να συμφωνήσουν στο πού θα καταλήξει μία βόλτα; Μήπως οι ποδηλάτες ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ; Χαχαχαχα
- Συνέχεια προς πάρκο Τρίτση με μία τούμπα-highlight μιας κοπέλας μπροστά μου (ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα). Στο πάρκο Τρίτση δεν έιχα ξαναπάει κ μου φάνηκε πολύ ωραίο τη νύχτα, με φαρδείς δρόμους, φυστικιές δεξιά-αριστερά, γεφυρούλες. Θα ξαναπάω μέρα οπωσδήποτε.
- Αρκετοί από την παρέα είχαν λυσσάξει να βρούμε μέρος να φάμε. Όχι να καθήσουμε να πιούμε κάτι, αλλά να φάμε πιτόγυρα. Κ αυτό έλυσε μια απορία μου από την αρχή της βραδιάς: πώς συνδυάζονται οι μάχιμες ποδηλατικές φόρμες κ τα ακριβά ποδήλατα με τους σκεμπέδες. 2500 θερμίδες η ποδηλασία, 3500 μιάμιση μερίδα γύρο.
- Επιστροφή με το γκρουπ που πήγαινε από την περιοχή μου. Άλλος ένας λόγος ανησυχίας μου (το πώς θα επιστρέψω μόνος μέσα στη νύχτα κ με τους πιωμένους γκαζοφονιάδες στους δρόμους) χάθηκε. Πάντα ξεκινάνε γκρουπ επιστροφής προς διάφορες κατευθύνσεις, για περισσότερη ασφάλεια. Βέβαια, στην πορεία δε βρέθηκε μονόδρομος που να μην τον παραβιάσουμε, αλλά είπαμε…
Οπότε εν κατακλείδι θετικές οι εντυπώσεις, πέρα από τα πιασμένα κ0λομέρια. Θα ξαναπάω.
Ελπίζω μόνο την επόμενη φορά να υπάρχουν περισσότεροι για βόλτα κ λιγότεροι για πορεία.
07.03.09
+60%
Μίλαγα πριν λίγο με ένα φίλο online.
Μου ανακοίνωσε όλο έκπληξη πώς κάποιος από την εταιρεία του έφευγε για να πάει σε γνωστή γαλέρα της αγοράς (έχω κάνει κ εγώ cameo εμφάνιση από εκεί, πήρα κ ένα t-shirt ).
Ο λόγος της έκπληξής του δεν ήταν η μεταγραφή, αλλά το γεγονός ότι ο πρώην συνάδελφος θα έπαιρνε 60% αύξηση. Όπως είπε με ένα κράμα έκπληξης κ ζήλιας: “ό,τι ζήτησε, του το έδωσαν”.
Κάποιες φορές με διασκεδάζουν τέτοιες κουβέντες με το φίλο μου, κάποιες με στενοχωρούν. Κ αυτό γιατί βλέπω κατ’επανάληψη ότι μετά από περισσότερα χρόνια από εμένα στο κουρμπέτι, ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι
- όταν είσαι νέος (στο επάγγελμα, στη ζωή, στα γκομενικά,…) βρίσκεσαι σε άνοδο, κάνεις άλματα. Όσο περνάνε τα χρόνια οι ευκαιρίες για άλματα κ πηδήματα γενικώς μειώνονται. Ιδίως στο επάγγελμά μας. Μάταιο, λοιπόν, να “ζηλεύεις” κάποιον νέο, όπως ο περί ου ο λόγος “+60άρης”. Είχες κ εσύ την ευκαιρία σου.
- για να πάρει κάποιος αρκετά περισσότερα χρήματα με μία μεταγραφή υπάρχουν 2 πιθανότητες:
- είτε οι “παλιοί” τον είχαν πιάσει μλκ ως τώρα κ ξύπνησε
- είτε έπιασε αυτός μλκ τους “νέοι” κ κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν
Σε κάθε περίπτωση, αυτά που παίρνει τα αξίζει, είτε λόγω IQ, είτε λόγω EQ. Εσύ τι κάνεις;;; - το ότι σου δίνει κάποιος αρκετά χρήματα δε σημαίνει κατ’ανάγκη ότι εκτίμησε τη μέχρι τώρα προσπάθειά σου στη ζωή κ σκέφτηκε να σε ανταμείψει εν είδει κοινωνικής αναγνώρισης. There is no such thing as a free lunch. Εάν παίρνεις +60% κ δουλεύεις +110% είναι υπό συζήτηση κ καθαρά υποκειμενικό πλέον εάν είσαι κερδισμένος.
- το να κυνηγάς κ να αγχώνεσαι για περισσότερα χρήματα χωρίς να έχεις πραγματική βιοποριστική ανάγκη, είναι ένα task σαν τον Πύθο των Δαναΐδων. Πάντα θα υπάρχουν περισσότερα να κυνηγάς. (ε, ας πούμε κ τη θυμοσοφία μας, τσάμπα είναι…)
Η Παναγιώταινα
Είναι 1 πλατεία στο δρόμο για το σταθμό. Όποτε περνάω, κάθε πρωί, είναι μια οδοκαθαρίστρια του δήμου κ σκουπίζει. Με τις ίδιες αργές, νωχελικές, βαριεστημένες κινήσεις.
Καλό κ αυτό, θα πεις. Από το ολότελα… Ναι. Έλα όμως που όποτε περνάω σκουπίζει πάντα γύρω από το ίδιο παγκάκι. Τις μισές φορές σκουπίζει κ το ίδιο το παγκάκι, καθώς κάθεται κ στέλνει sms.
Όλη η πλατεία είναι μονίμως γεμάτη φύλα κ χαρτάκια. Εκτός, βέβαια, από το χώρο γύρω από το παγκάκι.
Όπως έλεγε κ ένας μαθηματικός στον “Ηράκλειτο”: άμα δεις την Παναγιώταινα, θα πεις κάλλιο το ολότελα!
07.02.09
Τακτοποίηση; Όχι, ευχαριστώ!
Άκουγα σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο τους γνωστούς 2 επαΐοντες οι οποίοι είχαν ενθουσιαστεί με την προοπτική. Διαβάζω κ στην Καθημερινή εδώ κ εδώ.
Ώστε, λοιπόν, αποφασίστηκε να τακτοποιηθούν οι ημιυπαίθριοι, τα κλεισμένα γκαράζ κ ποιος ξέρει τι άλλο. Ίσως με την τακτοποίηση να περπατήσουν κ οι ανάπηροι, να δουν κ οι τυφλοί, ε;
Μη μασάς!!!
Μην είσαι κατσίκι κ πας να πληρώσεις το κουτοπόνηρο νταβατζιλίκι.
Ας δούμε γιατί:
- Η κουτοπονηριά αρχίζει από το wording της διάταξης. Τακτοποίηση κ όχι νομιμοποίηση. Τα ρούχα στο συρτάρι τα τακτοποιείς. Τα κατσαρολικά στο ντουλάπι τα τακτοποιείς. Αν είσαι κάγκουρας, “τακτοποιείς” κ κάνα γκομενάκι Αλλά το παράνομο δεν το τακτοποιείς! Ή κάνεις τις κινήσεις σου κ το νομιμοποιείς, ή το αφήνεις στην ησυχία του. Υπάρχει κάπου κάποια εγγύηση ότι στο μέλλον δε θα ξαναθεωρηθεί ατακτοποίητο; Ε; Ε;
- Από τη στιγμή που κάτι δεν γίνεται τελεσίδικα νόμιμο, όλα τα άλλα περί τακτοποίησης, ανοχής κ πέη μπλου είναι γτπ! Σε αυτήν εδώ την περίπτωση, η τακτοποίηση μεταφράζεται σε νταβατζιλίκι. Η κυβέρνηση, για να αποφύγει τη χρεωκοπία, σου πουλάει προστασία από τον ίδιο της τον εαυτό. “Πλήρωσέ με τόσα για να συνεχίσεις να είσαι παράνομος με την ησυχία σου”. Μεγάλε μου, αφού αποφάσισες ότι είμαι παράνομος κ καλά, μπορώ να συνεχίσω να είμαι κ τσάμπα.
- Οι κάθε λογής νταβατζήδες της νύχτας συνεχίζουν να υφίστανται κ να βγάζουν χρήματα επειδή στηρίζονται στην υπαρκτή απειλή: πλήρωσε ή στο καίω ή ακόμα χειρότερα. Εδώ ποια είναι η απειλή για να σου πάρει το νταβατζιλίκι; “Το πρόστιμο θα είναι πολύ μεγάλο”. Ναι, πολύ ωραία. Έλα, βάλε το πρόστιμο, λοιπόν. Γιατί δεν το έβαζες τόσα χρόνια; Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δνε έρχεσαι να γκρεμίσεις την παρανομία; Ως γνωστόν, όμως, σκυλί που γαβγίζει… Ιδίως κρατικό.
- Εάν δεν το ήξερες, στο νομικό σύστημα όλου του δυτικού κόσμου, ίσως κ του παγκόσμιου, ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Δηλ. δεν αρκεί να φαινεσαι ύποπτος, πρέπει να αποδειχθεί ότι είσαι κ όλας. Άρα το γεγονός ότι έχεις ημιυπαίθριο, δε σημαίνει ότι είσαι παράνομος, όπως πάνε να σε κάνουν να πιστέψεις. Ο ημιυπαίθριος είναι το ίδιο όπως κ ένα μπαλκόνι. Μήπως αυτό σημαίνει πως όποιος έχει χτίσει στην Ελλάδα είναι παράνομος; Όχι κ πάλι όχι! Όταν έχτισες/αγόρασες το σπίτι πέρασε (ή όφειλε να περάσει) πολεοδομικός ελεγχος ο οποίος κ πιστοποίησε ότι όλα είναι εντάξει. Άρα αυτή τη στιγμή είσαι νόμιμος!!! Όσον αφορά το κράτος, όλα είναι στη θέση τους. Για να πέσει πρόστιμο, θα πρέπει πρώτα να μεσολαβήσει κ άλλος έλεγχος από την πολεοδομία. Ε, ας έρθουν. Καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται.
- Ίσως σκεφτείς κ “αν έρθουν”; Αξίζει να το ρισκάρω; Ας μιλήσουν οι αριθμοί, λοιπόν. Λένε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν 1 εκατ/ριο ακίνητα με παράνομους ημιυπαίθριους στην Ελλάδα. Αν κ θεωρώ ότι είναι περισσότερα, ας μείνουμε σε αυτόν τον αριθμό. Ας πούμε επίσης ότι υπάρχουν 100 συνεργεία της πολεοδομίας τα οποία κάνουν ελέγχους (πολύ αμφιβάλλω!) κ ότι βλέπουν κατά μέσο όρο 10 σπίτια την ημέρα (ας μην ξεχνάμε κ το ραχάτι του δημοσίου!). Αυτό σημαίνει 1000 σπίτια την ημέρα. Με 1 εκ. σπίτια προς έλεγχο κ περίπου 200 εργάσιμες/έτος, αυτο σημαίνει 5 χρόνια για να ελεγχθούν όλα. 5 χρόνια, μόνο για όσα υπάρχουν κ μόνο εάν υπάρχουν 100 συνεργεία που δεν κάνουν άλλη δουλειά συνεχώς! Ένα θα πω: Μπουαχαχαχαχαχα!!!
- Ως συνέχεια του προηγούμενου, σκέψου ότι με την υπάρχουσα κατάσταση στην πάρα πολύ καλύτερη μπορεί να εντοπιστεί ότι ο ημιυπαίθριος είναι κλειστός μετά από Χ χρόνια ασταμάτητων ελέγχων. Ενώ εάν πας να το δηλώσεις, στην ουσία ομολογείς ότι είσαι ένοχος κ καταγράφεσαι στα αρχεία της εφορίας/πολεοδομίας/… ως άμεσο, υποψήφιο θύμα για μελλοντικά χαράτσια-εκβιασμούς.
- Κ πες ότι ήσουν άτυχος κ ήρθαν (σχεδόν αποκλειστικά μετά από καταγγελία κάποιου καλοθελητή). Κ ναι, ω θαύμα! έχεις κλειστό τον ημιυπαίθριο. Τι είναι πιο φτηνό; Να πληρώσεις το πρόστιμο ή να βάλεις έναν αλουμινά τσακ-τσακ να βγάλει τα αλουμίνια κ να τα βάλει ξανά αργότερα;
- Έστω ότι τρως το πρόστιμο. Νομίζεις ότι πρέπει να περάσεις αμέσως από το ταμείο; Λά-θος! Υπάρχει ολόκληρη διαδικασία μέχρι να βγει απόφαση, κατά τη διάρκεια της οποίας έχεις τη δυνατότητα να κάνεις ένσταση. Όπου κάθε ένσταση σημαίνει 1-2 χρόνια καθυστέρηση μέχρι να εξεταστεί, με σοβαρή πιθανότητα να δικαιωθείς, ιδίως εάν έχεις προετοιμαστει καλά ή να βρεις άκρες στην πολεοδομία (τι πρωτότυπο!).
- Νομίζεις ότι με την τακτοποίηση τελείωσες; Ε, όχι, λοιπόν! Γιατί πλέον αυτά τα τετραγωνικά, χωρίς να είναι πλήρως νόμιμα, “μπορούν να φορολογηθούν”. Δηλ. εξισώνονται με όλα τα υπόλοιπα της κύριας κατοικίας κ από εκεί που είχες π.χ. να πληρώνεις φόρο για 60τ.μ., θα βρεθείς να πληρώνεις για 70-80-ξέρω-γω-πόσα.
- Επειδή η ελληνική κοινή γνώμη τείνει να έχει τη μνήμη του χρυσόψαρου, να σου υπενθυμίσω ότι όλα αυτά τα τετραγωνικά των ημιυπαίθριων κ άλλων βοηθητικών χώρων ΔΕΝ είναι αφορολόγητα. Ούτε ήταν ποτέ! Κάθε άλλο, ακόμα κ στην αγορά 1ης κατοικίας, αυτά είναι τα τετραγωνικά που δεν εκπίπτουν κ που τα χρυσοπληρώνεις τη στιγμή που είσαι όλο έξοδα.
Ένα ολόκληρο σύστημα έχει αποφανθεί ότι το σπίτι που μένεις είναι νόμιμο 100% κ έχεις πληρώσει κ ξαναπληρώσει, φόρους, εισφορές, ΕΤΑΚ, χαρτόσημα, συμβολαιογράφους κ ένα σωρό άλλα @@ κ μύδια. Κ έρχεται τώρα να σου πει ότι είσαι de facto παράνομος;!;
Ε, εάν μετά από όλα αυτά, επιμένεις ακόμα να πληρώσεις το κερατιάτικο, τότε μπράβο τους! Σου αξίζουν…
07.01.09
Ωδή στο αυτοκίνητο
Είμαι τώρα στη 2η βδομάδα μου να έρχομαι στη δουλειά με το αυτοκίνητο κ, ομολογώ, οι εντυπώσεις μου είναι θετικότατες.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Μένω κάπου 7 χλμ (σε ευθεία γραμμή) από τη δουλειά μου στο κέντρο. Πόρτα-πόρτα, μέχρι τώρα, η απόσταση ανάμεσα στα 2 ήταν 50′-55′ με το τραίνο κ 1ω με τα πόδια.
Ναι, καλά διάβασες! Με μετρό 50′-55′ κ με πόδια 1ω. Είναι τόσο γ@μάτο το δίκτυο συγκοινωνιών στην Αθήνα, ώστε πρέπει να κάνω το γύρο της πόλης με το μετρό για μία απόσταση 6-7χλμ. Εννοείται πως λεωφορεία κ τρόλεϋ ούτε καν τα υπολογίζω, έχουν πεθάνει για εμένα ως εναλλακτικές εδώ κ τουλάχιστον 1 δεκαετία(*).
Το κύριο, βασικό, βασικότατο πρόβλημα στην όλη διαδικασία μετακίνησης για εμένα ήταν ο ηλεκτρικός, η γραμμή 1. Έχω γράψει κ άλλες φορές στο παρελθόν πόσο πολύ υποβαθμίζεται καθημερινά η γραμμή.
Τι να πρωτοπώ; Για τους πορτοφολάδες που δε σε αφήνουν να χαλαρώσεις; Για το καθημερινό στριμωξίδι; Για τα αιρ-κοντίσιον που δε δουλεύουν ή φτύνουν ζεστό αέρα; Για τους γερο-κάγκουρες που ανοίγουν τα παράθυρα να χάνεται η όποια ψύξη; Για τα έργα στη γραμμή που έχουν αραιώσει κ άλλο τα δρομολόγια κ την έχουν κορέσει σε βαθμό παράλυσης; Για τις περίεργες φάτσες κ τα πρεζόνια;
Από την άλλη, όμως, με το αυτοκίνητο υπάρχει πάντα το έξτρα κόστος της βενζίνης. Πόσο θα κάψει; Μήπως φτάσεις να χρειάζεσαι κάθε βδομάδα 20-30ε βενζίνη, ενώ με το μετρό χρειάζεσαι 2ε τη μέρα (ή 10 την εβδομάδα); Αυτό το πιθανό έξτρα κόστος ήταν ένας αποτρεπτικός παράγοντας. Άλλος ένα μεγάλο μείον του τουτού, ιδίως στην περιοχή που είναι το γραφείο, είναι το παρκάρισμα. 30′ κ 40′ ψάξιμο δεν είναι καθόλου ασυνήθιστα εδώ, μη σου πω ότι είναι ο κανόνας. Οι εναλλακτικές είναι είτε καγκουρο-παρκαρίσματα πάνω σε λεωφόρους ή ράμπες αναπήρων (με το γνωστό ρίσκο προστίμου/πινακίδων(#), είτε 100-120ε το μήνα σε πάρκιγκ. Κ τα 2 καθόλου ελκυστικά ως προοπτικές…
Ώσπου 1-2 μέρες αφού πήρα το τουτού κ σκεφτόμουν εάν θα το επιχειρούσα να έρθω γραφείο, έγινε το θαύμα. Εκεί που περπατούσα προς τη δουλειά, τον είδα! Εμφανίστηκε μπροστά μου τυλιγμένος σε μία παραμυθένια άχλυ. Χαρούμενος κ ελκυστικός, πρόθυμος να με δεχτεί στην αγκαλιά του. Όλοι οι άλλοι ήταν πιασμένοι κ τους πολιορκούσαν πολλοί μνηστήρες, αλλά αυτός ήταν ράθυμος κ ελεύθερος, παρά το προχωρημένο της ώρας.
Ποιος;!; Τι ποιος! Ο δρομάκος μου, φυσικά!
Ένας απροσδόκητος, απίθανος, αβάδιστος, αβίαστος, αάτο-αάβα δρόμος μέσα στο κέντρο, ο αποίος μέχρι τώρα έχει κάθε μέρα τουλάχιστον 1 θέση να με περιμένει.
Κ το αποτέλεσμα αυτού του δισεβδομαδιαίου assessment; Κατέληξα ότι το καθημερινό πήγαινε-έλα σπίτι-γραφείο, μαζί με τυχόν παρακάμψεις (κάνας πελάτης, κάνας καφές) δεν ξεπερνάει τα 10-12ε βενζίνη για το εργάσιμο πενθήμερο.
Συν του ότι μέσα στο αμάξι:
- δεν έχει πορτοφολάδες
- έχει πάντα θέση να καθήσω
- κανείς δε με σπρώχνει
- το αιρ-κοντίσιον πάντα δουλεύει σωστά
- το ραδιόφωνο επίσης
- δεν έχει free press(%)
Το καλύτερο, όμως; Κάνω κάθε μέρα 25′-30′ πόρτα-πόρτα, δηλ. γλυτώνω 1ω από τη ζωή μου κάθε μέρα κ φτάνω είτε σπίτι, είτε γραφείο ξεκούραστος κ ευδιάθετος.
Δε χρειάζεται να σου εξηγήσω, βέβαια, πως τπτ από αυτά δε θα ήταν δυνατόν, εάν δεν είχα ανακαλύψει κατά τύχη τον δρομάκο. Αυτός εξασφαλίζει ότι δε χρειάζεται να ψάξω για πάρκιγκ, ότι δεν καίω έξτρα βενζίνη κ τα νεύρα μου στο ψάξιμο, ότι δε χρειάζεται να πληρώνω 100+ε ιδιωτικό πάρκιγκ. 1 φορά μέχρι τώρα τον βρήκα κλειστό λόγω μετακόμισης κ πραγματικά τα χρειάστηκα: θεώρησα τον εαυτό μου τρομερά τυχερό που βρήκα μετά από μόλις 15′…
Οπότε ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός. Θα έπρεπε να είναι “Ωδή στο αυτοκίνητο υπό προϋποθέσεις” ή ακόμα καλύτερα “Ωδή στον δρομάκο”. Περιττό να σου πω είναι κ θα παραμείνει επτασφράγιστο μυστικό η τοποθεσία του. Δε θέλω να τον βρω γεμάτο από αυτοκίνητα συναδέλφων…
Τώρα, ίσως έχεις κάποια ένσταση σχετικά με το πόσο το αυτοκίνητο είναι καλό για το περιβάλλον. Να σου πω την αλήθεια, με 1ω κέρδος την ημέρα κ χωρίς πορτοφολάδες, δε με πολυαπασχολεί αυτό. Κακώς ίσως, αλλά τι να πω; Βγάλ’τη σκούφια σου κ βάρα με!
(*) Εάν δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί, τοτε καλώς ήρθες στην πόλη μας. Σου εύχομαι μία ευχάριστη διαμονή…
(#) Ας ξεχάσουμε λίγο ζητήματα ηθικής κ τάξης. Η συζήτηση είναι καθαρά για το ωφελιμιστικό κομμάτι της υπόθεσης.
(%) Είναι χαζό, αλλά ανακάλυψα ότι το να διαβάζω εφημερίδα μέσα στο τραίνο για να περνά η ώρα τελικά με έριχνε ψυχολογικά, καθώς διάβαζα κ ξαναδιάβαζα αυτό που έβλεπα ήδη: το πόσο μπ0υρδέλο είναι όλα γύρω μου.
06.29.09
Πίσω μου σ’έχω διάολε
Εδώ κ λίγες βδομάδες έχει προστεθεί ένα νέο μέλος στην ομάδα του μικρού μας έργου.
Καθώς η εταιρεία μου έχει επιλέξει διάταξη open space με desk islands των 3-5 γραφείων (λόγω μηδενικού κόστους διαρύθμισης), ο νέος συνάδελφος κάθησε στο island ακριβώς πίσω μου.
Τι ήθελε κ ήρθε;!;
Δε με ενοχλεί που έχει ερωτήσεις σχετικά με το έργο. Αναμενόμενο κ κανένα πρόβλημα, η δουλειά μας.
Παρακάμπτω κ το χαμογελαστά ειρωνικό ύφος του. Έχω καταλήξει ότι αυτό είναι έμφυτό του κ το χρησιμοποιεί με όποιον κ να μιλάει, είτε στο γραφείο, είτε εκτός.
Ας πούμε επίσης ότι δε με ενοχλεί κ η εμετική κολώνια που φοράει. Δεν μπορείς να κάνεις έρευνα με τις ευαίσθητες μύτες του καθενός πριν διαλέξεις ένα άρωμα.
Αυτό που με συφιλιάζει πραγματικά είναι ότι κάθε φορά που έρχεται να με ρωτήσει καρφώνεται αδιάκριτα στην οθόνη μου. Δεν έχει σημασία εάν εκείνη την ώρα έχω ανοικτό τον debugger, το GMail, το FB ή ο,τιδήποτε. Θα περιεργαστεί την οθόνη μου 5″-6″ κ μετά θα ρωτήσει αυτό που θέλει.
Πολύ κακή συνήθεια η οποία με εξοργίζει πραγματικά, καθώς αισθάνομαι να μου παραβιάζει κατάφωρα τον (έτσι κ αλλιώς ανύπαρκτο σε αυτή τη διάταξη) προσωπικό μου χώρο.
Του το είπα 1-2 φορές μισο-αστεία μισο-σοβαρά “εάν έχασε κάτι στην οθόνη μου”, δοκίμασα ψυχρότητα κ κοφτά βλέμματα, αλλά εκεί ο διάολος, το χαβά του.
Δε σου κρύβω ότι μου πέρασε από το μυαλό να δοκίμαζα καμία “τυχαία”, κοφτή αγκωνιά πάνω στο περίεργο βλέμμα του, αλλά η βία, όση προσωρινή ικανοποίηση κ να προσφέρει, δεν είναι λύση. Άσε που μπορεί να γίνει κ καμιά ζημιά κ να έχουμε άλλα
Για να δούμε…
Δωμάτιο 208
Πριν λίγες μέρες πήγα να δω 1 φίλη στο νοσοκομείο.
Ένα διφορούμενο status στο FB με έκανε να καταλάβω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μπήκα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο κ βρήκα ένα μόλις κλαμμένο πρόσωπο, να αντανακλά ένα τσακισμένο ηθικό για ένα τραυματισμένο σώμα. Ένα καγκούρικο προσπέρασμα από κάποια οδηγό, έφτασε για να μετρήσει η φίλη κ το μηχανάκι της το πεζοδρόμιο κ να περάσει τους υπόλοιπους μήνες ακίνητη κ την υπόλοιπη ζωή της με λάμες.
Προσπάθησα να την κάνω να ξεχαστεί με την πάγια τακτική μου σε αυτές τις περιπτώσεις: χιούμορ κ αστεία, σα να μη συμβαίνει τπτ. Αλλά λίγο δύσκολο να καλαμπουρίσεις όταν βλέπεις ένα μέχρι χτες υγιή άνθρωπο να μορφάζει σε κάθε κίνηση του χεριού από τις πεταλούδες, με τον ουροσυλλέκτη γεμάτο, επειδή ξέχασαν να τον αλλάξουν.
Γιατί; ρώταγε κ ξαναρώταγε. Γιατί σε αυτήν, γιατί λίγο πριν το καλοκαίρι, γιατί να προσπεράσει η άλλη, γιατί να πάθει τέτοια ζημιά, γιατί, γιατί,..
Κ ποιος μπορεί να το απαντήσει; Κ γιατί να το απαντήσει;…
…
Βγήκα έξω όταν ήρθε η νοσοκόμα. Έκανα μία αμήχανη βόλτα στο διάδρομο, έξω από τα υπόλοιπα δωμάτια. Ήταν στον όροφο με τα καρδιακά περιστατικά, έβαλε μέσο, λέει, για να πάει εκεί, σε δωμάτιο χωρίς άλλα κρεβάτια. Μέσο ακόμα κ σε πανάκριβο θεραπευτήριο… Πφ!
Έριξα κλεφτές ματιές μέσα. Οικογένειες γελαστές, συγγενείς περίλυποι, κρεβάτια χωρίς κανέναν δίπλα τους, σιωπηλοί σύντροφοι, θορυβώδεις παρέες. Ρίχνω μία ματιά στο καροτσάκι με τους “νηστείς”: τριπλέτα, τριπλέτα, βαλβίδα, τριπλέτα, συγκόληση πλευρών, τριπλέτα,… Οι TFT παίζουν σε όλα τα δωμάτια. Μία ηλικιωμένη μιλάει έντονα στο κιν, έξω από το δωμάτιο του δικού της. Είναι εξοργισμένη για “το κτήνος τον Χ, τι άνθρωπος είναι, τι έχει στην ψυχή του”.
…
Τα σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, όσο ακριβά κ αν είναι, όσα router για δωρεάν wifi κ να παρέχουν, όσο γελαστές κ να είναι οι νοσοκόμες. Μου θυμίζουν πόσο εύθραυστοι είμαστε, εσωτερικά κ εξωτερικά. Αποθήκες πόνου κ όχι ναοί υγείας.
Καθώς έβγαινε η νοσοκόμα, θυμήθηκα ένα απόσπασμα από τα “500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ“, όταν περιγράφεται η ουτοπική Γαλλούπολη του Δρα. Σαραζίν. Λέει πάνω-κάτω ότι
Η πόλη δεν έχει μόνιμα νοσοκομεία, καθώς αυτά λειτουργούν ως εστία μόλυνσης κ δε βοηθάνε την ψυχολογία του ασθενούς. Οι άρρωστοι αναρρώνουν σπίτι τους με τη βοήθεια των γιατρών. Εάν υπάρξει ανάγκη, φτιάχνονται προσωρινά λυόμενα νοσοκομεία τα οποία μετά καίγονται.
Παρ’όλες τις TFT κ τα αεροστρώματα του πανάκριβου θεραπευτηρίου, προτιμώ αυτήν την άποψη, έστω κ αν ειπώθηκε 150 χρόνια πριν.
Υ.Γ.
Κάποιες πρώτες σκέψεις που είχα μήπως ερχόμουν στη δουλειά με ποδήλατο (εξοικονόμηση χρόνου, αποφυγή του παρακμιακού ΗΣΑΠ, …) πνίγηκαν εν τη γενέσει τους μέσα στο γεμάτο ουροσυλλέκτη.
06.20.09
3ο λιπαντικό service
Μόλις άφησα το αυτοκίνητο για service.
Ναι, δε σου το είπα: πήρα τη μεγάλη απόφαση, αγόρασα 1 μεταχειρισμένο κ “έβαλα βαθιά την τσέπη στο χέρι”, που λέει κ ο Γιωργάκης. Αλλά θα τα πούμε άλλη φορά αυτά.
Σημασία έχει ότι είχε καθυστερήσει το 3ο λιπαντικό service κατά 3 μήνες κ 3000χλμ.
Πάω να κλείσω ρ/β στον κοντινότερο σε μένα (Παζαρόπουλος) είχε μόνο για Δευ. Δε με ενθουσίαζε η προοπτική να τρέχω πριν τη δουλειά, οπότε έκλεισα για το Σαβ πρωί στη VW Ρώρρης στο Ηράκλειο.
Φτάνω με την κλασσική καθυστέρηση του ακαδημαϊκού τετάρτου κ βρίσκω στο συνεργείο 6 αυτοκίνητα να περιμένουν αλλά κανένα μηχανικό να δουλεύει. Ωχ! Οι ελπίδες να τελειώσω γρήγορα κ να πάω στο σ/μ εξανεμίστηκαν. Καλομαθημένος, βλέπεις, από Opel ο δικός σου…
Πάω στην ευγενική κοπέλα της υποδοχής για τα περαιτέρω. Ανάμεσα σε άδειες κ χλμ, βιβλία σέρβις κ κλειδιά, κάνω κ την κρίσιμη ερώτηση.
“Πόσο περίπου θα κοστίσει;”
“Γύρω στα 170ε, αν δε βγει κάτι άλλο”
Α-χα! 130ε ο Παζαρόπουλος, 170 ο Ρώρρης. Ε, Ηράκλειο! Άλλες αντικειμενικές, άλλα ενοίκια.
“Έχετε κάτι άλλο να ζητήσετε;”
“Ναι. Το πήρα μεταχειρισμένο πριν λίγες μέρες κ, αν κ το πήγα να το ελέγξουν, 1 2η γνώμη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν”
Αυτό που δεν είπα είναι ότι το είχα πάει να το ελέγξω στο Ρώρρη στη Λυκόβρυση. Γούστο θα έχει να βγει κάτι τώρα που μπορούν να χρεώσουν ανταλλακτικά. Ακόμα πιο πλάκα θα έχει να βρει τα προβλήματα ο ίδιος μηχανικός που το βρήκε οκ πριν λίγες μέρες (κάπου τον είδα να περιφέρεται εκεί που περίμενα)
“Κάρτα καυσαερίων έχετε βγάλει;”
“Μισό να δω”
Κοιτάω στο ντουλαπάκι, έχει λήξει από το Μάρτη. Για να μάθεις να κοιτάς όοοολα τα χαρτιά πριχού αγοράσεις.
“Έχει λήξει. Τι χαρά! Κ άλλα λεφτά να σας δώσω!”
“Είναι +10ε” είπε με σκέρτσο η κοπέλα
Μάλιστα! Με πλάνεψε ο Παζαρό που μου είπε για 130. Έλεγα ότι τα χρήματα στο πορτοφόλι θα μου φτάσουν κ για 1 ποτό στην 1η βραδινή έξοδο με το τουτού μου. Τώρα βλέπω ότι με το ζόρι θα φτάσουν για τα τρόφιμα κ τα χρειώδη της εβδομάδας. Αν προλάβω να πάω σ/μ…
“…κ σε πόση ώρα θα είναι έτοιμο;”
“Ε, υπάρχουν άλλα 4 σέρβις πριν από εσάς, αλλά πριν τις 14:00 που κλείνουμε θα είναι έτοιμο”
Α! Λαμπρά! Σχεδόν 6χλμ μακριά από το σπίτι κ σε όλη τη διαδρομή να υπάρχουν μόνο λεωφόροι χωρίς ίχνος ίσκιου κ τον ήλιο να κοπανάει.
“Έχει 1 καφέ απέναντι. Μπορείτε να καθήσετε εκεί”
“4 ώρες;!;”
“Μπορεί να τελειώσει πιο σύντομα”
Μπορεί κ όχι, αλλά αυτό δεν το λέμε. Άσε που εδώ παίζεται αν θα έχουμε να πάρουμε οδοντόκρεμα, τον καφέ θα σκεφτούμε τώρα; Αλλά ούτε αυτό το λέμε.
“Κάποια άλλη παρατήρηση να σημειώσουμε;”
“Ναι, η κοντινότερη Alpha Bank είναι 3χλμ από εδώ”
“…!;!!” (βλέμμα ‘Internal Server Error’)
“Τα χρήματά μου είναι οριακά, έχουμε κρίση, έχω κ σ/μ μετά. Θέλω έκπτωση!”
Τελικά δεν κρατηθήκαμε κ το είπαμε. Ποιος ξέρει τι σημείωσε…
Κ να’μαι, λοιπόν, εδώ. Αφού περιφέρθηκα άσκοπα στα κατάφυτα κ μυρωδάτα στενάκια του Ηρακλείου, στάθηκα σε ένα άνοιγμα της Αττ. Οδού, δίπλα σε ένα κτίριο με παχύ ίshκιο, που λέει κ ο πατέρας μου. Παίζοντας με τις τάπες του iphone, περιμένοντας το ουΐσκυ να ωριμάσει.
