Κατά ένα περίεργο τρόπο, ενώ σχεδόν καυχιέμαι ότι έχω πάει σε διάφορα πιθανά κ απίθανα μέρη στην Ευρώπη, στο Λονδίνο δεν είχα πάει ποτέ. Από τη μία δεν είχα τύχει με τη δουλειά, από την άλλη δεν το επιδίωξα εγώ σε ταξίδι αναψυχής. Ίσως επειδή ποτέ δε με συγκινούσε η ιδέα του city break παρά μόνο στα πλαίσια ενός ευρύτερου tour. Τι να κάνω, μου αρέσουν οι διακοπές road movies.

Προέκυψε απρόσμενα ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Λονδίνο κ δεν είπα όχι(*). Η διάρκεια της 1 ημέρας κ κάτι ψιλών δεν άφηνε πολλά περιθώρια για τουρισμό, αλλά δε βαριέσαι, μήπως ξέρω εάν θα ξαναπάω ποτέ;

Ακολουθούν μερικές εντυπώσεις από ό,τι πρόλαβα να δω/ακούσω/μυρίσω/γευτώ στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας εντός ολίγων ωρών

Τι γλώσσα μιλάνε αυτοί οι Άγγλοι; Το Proficiency που πήρα τι ακριβώς πιστοποιεί είπαμε;

Διάλογος για την αγορά εισιτηρίου του Heathrow Express

• I would like a ticket to Paddington station
• sdfsf erte fgdgfdg rtrtgfh adfsdf shj
• Εε;; (το βλάχικο το ε!) I am sorry?…
• sfsdgfds rthyfghfg dghfg sfsfdfgfdklk sdfgdfg sfgd
• …(Μα τι λέει;! Μου ζήτησε το boarding pass;; Τι το θέλει;;; Πάω να το βγάλω από την τσέπη)
• (σε πολύ αργά-here-is-lola-an-apple-english κ με έκφραση ποια βάρκα με λαθροματανάστες σε ξέβρασε εσένα;) Α return card to Paddington station costs 30τόσες pounds
• Ah, thank you!(τόσην ώρα απλώς επαναλάμβανε αυτό που της ζήτησα;;;)

Καταραμένη προφορά, θα αρχίσω να τυλίγω μαρούλια με το Proficiency.

Χωνευτήρι των λαώνε

Πραγματικά εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει χωνευτήρι των λαών. Στο μετρό, στους δρόμους, στα μαγαζιά βλέπεις ανθρώπους όλων των φυλών, σαν κάποιος να τους έριξε σε ένα καζάνι κ να έδωσε μία γερή ανακατωσιά. Μου δίνει φύλλάδια κ οδηγίες μία κιργίζια με τσαντόρ, μου ελέγχει το διαβατήριο ένας ινδός, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου βρίσκεται μία ρουμάνα, στο εκδοτήριο εισιτηρίων μία αγγλίδα, στο μικρόφωνο των ανακοινώσεων μία φωνή με σκωτσέζικη προφορά, στο ταμείο του καταστήματος μου δίνει ρέστα ένας μαύρος, στο βαγόνι το βλέμμα μου σταματάει να ξαποστάσει σε μία μιγάδα, η οποία κάθεται δίπλα σε έναν τυπικό σκανδιναβό, ο οποίος αποφεύγει το βλέμμα του απέναντι κινεζοκάτι. Δε θα μου έκανε εντύπωση να άνοιγε η πόρτα του μετρό κ να έμπαινε μέσα σε κάποια στάση ένας Klingon.

Μανίτσα!

  Ένα καλό με το χωενυτήρι κ τα σχετικά είναι ότι βλέπεις να κυκλοφορούν απίστευτα “παιδιά”, ευτυχισμένα αποτελέσματα των πιο απίθανων γενετικών συνδυασμών! Αναρωτιέμαι ο Mendel τι θα έλεγε βλέποντας τις…

Κλειστοφοβία

Γιατί το έκαναν τόσο στενό το μετρό; Το βαγόνι χωράει να περάσει από το σαλόνι μου σχεδόν χωρίς να μετακινήσω έπιπλο. Τις αποβάθρες; Πρακτικοί λόγοι; Αβλεψία; Κ γιατί συνεχίζουν να το κρατάνε έτσι; Κοστίζει πιο φτηνά να σκάβουν τις στενότερες στοές; Εάν είχαμε στο αθηναϊκό μετρό τόσο στενές αποβάθρες με το σπρωξίδι τις ώρες αιχμής, όποιος ήταν μπροστά σίγουρα θα κατέληγε στις ράγες για πλάκα.

Οδηγώντας ανάποδα

Θα είχε την πλάκα του αυτό με τα αυτοκίνητα να οδηγούν ανάποδα εάν δεν υπήρχε μονίμως ο κίνδυνος να μετρήσεις την Α.Δ.Ο. σε κάθε διάβαση. Ευτυχώς, το πήραν χαμπάρι κ σχεδόν παντού όπου πέρασα στο γρήγορο tour του κέντρου είχε σήμανση στις διαβάσεις look left κ look right.

Oι πεζοί, όμως, από πού περπατάνε; Κ αυτοί αριστερά ή είναι ad-hoc; Απλά ακολουθούν τον μπροστινό τους; Χρησιμοποιούν το πέταγμα των πουλιών κ άλλους οιωνούς για να αποφασίσουν; Σε κάποια σημεία όλοι περπατάνε κανονικά δεξιά, σε κάποια άλλα βρίσκεσαι ανήμπορος να σε κουτουλάνε διαδοχικά γιατί περπατάς στο λάθος ρεύμα, σε κάποιες στοές του μετρό έχει ταμπέλες walk left, σε κάποιες walk right. Πάνε καλά;;; Κυριολεκτικά κ μεταφορικά! 

Λαδίλα

Βγαίνοντας από τις στοές του μετρό στον κρύο αέρα, 2 μυρωδιές με χτύπησαν αμέσως: το diesel από τα αυτοκίνητα κ η λαδίλα από το τηγάνισμα all over τριγύρω. Μπορεί αυτοκίνητα να μην κυκλοφορούν παντού, αλλά η λαδίλα όπου κ να πήγα was in the air σαν την αγάπη.

Αποφεύγοντας το βλέμμα του άλλου

Στο μετρό, στο δρόμο, στο γραφείο, κανείς δεν κοιτάει γύρω του, ή, καλύτερα, κανείς δεν κοιτάει τους γύρω του. Να κάθονται στο μετρό μανούλια που στην Αθήνα θα σήκωναν επανάσταση κ να μη γυρνάει σβέρκος, ούτε κάν βολβός ματιού να τις κοιτάξει. Ούτε καν κλεφτά! Μόνο απλανή βλέμματα, εστιασμένα στην απέναντι διαφήμιση. Ή εφημερίδα. Όλοι με 1 εφημερίδα ή 1 βιβλίο στο χέρι. Πάω στοίχημα ότι δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για αυτό που γράφει μέσα, αλλά το χρησιμοποιούν απλώς ως τσίχλα για τα μάτια, μην ξεχαστούν κ κοιτάξουν τον άλλο.

Smile for the camera

Κάμερες, κάμερες, κάμερες κ ακόμα περισσότερες κάμερες. Χάνεις το λογαριασμό, σε γωνίες, πόρτες, φανάρια, μαγαζιά, αίθουσες συσκέψεων(!), σωματομετρικούς ελέγχους, διαδρόμους σκάλες, κρυφές μέσα στο μετρό, σε κάθε πιθανό κ απίθανο σημείο. WTF?! Πότε μπήκα στο Truman Show κ δεν το κατάλαβα; Όλοι βλέπουν όλους; Ο μεγάλος αδελφός βλέπει πώς περνάει η οικογένεια; Tι γίνεται;;

This is not very hygienic, is it?

Με το που φτάνω στον έλεγχο διαβατηρίων, παλεύω να ανοίξω την τσάντα, να σκάψω να βρω το διαβατήριο, να βολέψω το παλτό στο άλλο χέρι κ να την ξανακλείσω. Κάπου στη διαδικασία πιάνω το διαβατήριο με το δόντια να ελευθερωθεί ένα χέρι. Πάω στον περίεργα χαμογελαστό ινδό υπάλληλο

• Did you just put your passport in your mouth?
• Εε; (είπαμε, το βλάχικο ε!)
• I saw you! You just put it in your mouth!
• Yes, I did, I was trying…
• …and now you want me to touch it? (συνεχίζει να έχει το ίδιο ειρωνικό κ επιτιμητικό χαμόγελο)
• (αρχίζω κ τα παίρνω με το ύφος) I do not want you to do anything. I did not put you here.
• …and now I have to touch it? (συνεχίζει…)
• Ok, I can hold it for you if you like (ανοίγω κ του το κρατάω να με δει. Σειρά μου να χαμογελάσω ειρωνικά, ενώ από μέσα μου σιγοβράζω με το κήρυγμα)
• (το παίρνει με τα ακροδάκτυλα κ το σκανάρει ενώ συνεχίζει με το ίδιο ειρωνικό ύφος…) No, but you just put things in your mouth? This is not very hygienic, is it?
• (Μπα, που να σε πάρει η Κάλι! Είμαι έτοιμος να εκραγώ, αλλά τελικά κρατιέμαι στο τσακ) Ok, what can we do? I will be more careful next time.

Πώς κρατήθηκα κ δεν έκανα κάποιο προσβλητικό σχόλιο; Εκείνη τη στιγμή σα να επιβραδύνθηκε ο χρόνος κ τα είδα να περνάνε σαν αστραπή, έτοιμα να αλλάξουν δρόμο προς τη γλώσσα μου: let’s dip it in curry to kill all germs, am I joke to you? κ άλλα τέτοια ωραία.

Εάν δηλ. έβγαζα κάνα χοντράδι από τη μύτη μου ή τακτοποιούσα τα @@ μου μέσα στο εσώρουχο πριν στρίψω τη γωνία κ μετά του έδινα το διαβατήριο θα ήταν ευχαριστημένος; Αφού δε γουστάρει να κάθεται εκεί κ να έρχετια σε επαφή με τα μικρόβια του καθενός, γιατί δε φοράει γάντια; 

Τέσπα, καλύτερα που δε μίλησα γιατί λίγα μέτρα πιο κάτω είχε μία πινακίδα που προειδοποιούσε πως οποιεσδήποτε ρατσιστικές ή επιθετικές συμπεριφορές προς το προσωπικό πατάσονται άμεσα κ αβάδιστα.

Σαν το βλάχο στην Αθήνα

Το να πηγαίνω εξωτερικό μόνο για 1 μέρα είναι πνευματικά εξουθενωτικό. Όχι τόσο για τη συνάντηση κ το τι θα διαμειφθεί, όσο για το ότι κοιτάω γύρω μου με τα μάτια ορθάνοιχτα, προσπαθώντας να δω όσα περισσότερα μπορώ. Φαντάσου, λοιπόν, να έχεις στη διάθεσή σου μόνο 4-5ω ενός απογεύματος Πεμ να δεις το κέντρο μιας τέτοιας πόλης. Covent Garden, Soho, China Town, κ δεν ξέρω πού αλλού γυρίσαμε.

Έχεις δει παλιές ελληνικές ταινίες που ροβολάει ο βλάχος από τις στρούγκες, βρίσκεται ο καλοθελητής να του κάνει ένα Athens by night κ μετά η κάμερα δείχνει μόνο μαρκίζες κ φωτισμένους δρόμους σε μία παραζάλη πλάνων; Έτσι, σαν τον Κώστα Βουτσά ένιωσα κ εγώ σε κάποια φάση, από την απότομη εναλλαγή της αθηναϊκής ρουτίνας, στην απεραντοσύνη του Heathrow, στην κλειστοφοβία του tube, στο χαρούμενο κ λαμπερό hustle-and-bustle του κέντρου με τα πάντα όλα να έρχονται από τη λάθος κατεύθυνση. Mε έπιασε το κεφάλι μου σε κάποια φάση, το νοητικό service bus χτύπησε κόκκινο

Quiet wagons

Το Heathrow Express έχει βαγόνια τα οποία είναι βαγόνια ησυχίας, δηλ. όσοι μπαίνουν εκεί πρέπει να μη μιλάνε δυνατά κ να χρησιμοποιούν το κινητό τους with consideration, όπως λέει κ ξαναλέει η on-board οθόνη. Αφού, όμως, είναι βαγόνι ησυχίας, γιατί τότε έχουν αυτή την οθόνη να μεταδίδει τα ίδια μηνύματα ξανά κ ξανά; Αυτό δεν είναι θόρυβος;

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, φτάνουν 2 έλληνες κ 2-3 ιταλοί να ακυρώσουν οποιαδήποτε σύμβαση ησυχίας

(*) Αν κ δεν έβρισκα κ πολύ νόημα στην εκεί παρουσία μου, άδραξα την ευκαιρία. Δεν υπάρχει λόγος να αρνούμαστε κέρασματα, από τη στιγμή που δε μας ζητάνε την υπογραφή μας

Είναι δύσκολο, τελικά, να καταλάβεις το θυμικό ενός λαού, ακόμα κ αν είναι οι «μετρημένοι» Αγγλοσάξωνες.
Χτες ένας Αφγανός αστυνομικός γάζωσε κ σκότωσε 5 βρετανούσ στρατιώτες στο Αφγανιστάν, υποτίθεται τους συμμάχους κ εκπαιδευτές του. Αμφιβάλλω αν στην Ελλάδα έπιασε 1 μονόστηλο αυτή η είδηση.

Σήμερα, στο ΕλΒενιζελ είδα τη Sun (σα να λέμε εφημερίδα Τράγκα) με τίτλο “cop kills 5 of our boys”. Στο αεροπλάνο είδα 1 φωτο όπου είχαν αφήσει χάρτινες παπαρούνες ως αναθήματα μπροστά σε 1 ματωμένο χιτώνιο. Τώρα, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει το τραίνο από το αερ/μιο κ ήδη έχω δει 2 τύπους με αυτήν την παπαρούνα στο πέτο.

Τι είναι αυτό που έκανε να ξυπνήσει αυτή η αντίδραση; Λύπη για το θάνατο 5 εισβολέων-μισθοφόρων; Πηγαίος ή υποκινούμενος πατριωτισμός; Διαμαρτυρία για 1 αδιέξοδο πόλεμο;
Κ αντίστοιχα στην Αθήνα, γιατί τόσοι κ τόσοι θάνατοι περνάνε στο ντούκου, ενώ με τον Αλέξη κάηκε το κέντρο;
Συμβολιςμός; Timing; Θα κοιτάξω να μάθω τουλάχιστον για εδώ…

Έχουν περάσει 2+ χρόνια από την τελευταία φορά που πήγα επαγγελματικό ταξίδι κ κόντευα να ξεχάσω πώς είναι. Η μόνιμη ανασφάλεια αν θα προλάβω την πτήση, τι καιρό θα βρω, αν πάνε όλα καλά στο επαγγελματικό κομμάτι, αν βρω χρόνο να γυρίσω λίγο να δω.

Αυτή τη φορά έχει Λονδίνο, για 1 μέρα κ 1 kit-kat. Υπό άλλες συνθήκες αυτό το ταξίδι Πεμ-Παρ θα ήταν μιας 1ης τάξεως ευκαιρία για ένα extra long weekend. Προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτό το amuse-buche.

Σε αφήνω. Είμαι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να καταλάβω από ποιο μέρος των Κασσιτερίδων Νήσων είναι οι συνταξιδιώτες μου, ακούγοντας τις προφορές τους

Την Κυρ που μας πέρασε είδα το Ψυχή Βαθιά. Καθώς η ταινία είναι ελληνική κ το θέμα λίγο βαρύ (α-ου, μήπως είναι μούφα, σιγά μην πάω να δω τους αριστερούς κλπ κλπ), είχα πρόβλημα να βρω παρέα να πάω. Τελικά, άναψε ένας γλόμπος πάνω από το κεφάλι μου σαν του Κύρου Γρανάζη: γιατί να μην πάω με τους δικούς μου;

Σχεδόν δε χρειάστηκε να τους πείσω. Αρκούσε να αναφέρω ότι θα έβλεπαν τον Εμφύλιο, με το έψιλον κεφαλαίο. 

Ο μέσος όρος ηλικίας μέσα στην αίθουσα ήταν αρκετά μεγάλος, ήμουν από τους μικρότερους στην αίθουσα (φαντάσου!). Ένα καλό με αυτήν τη γερουσία, ήταν ότι δεν ακούστηκε κιχ σε όλη την ταινία(#). Δεν είχα βρει να κλείσω θέσεις σε 1 ευθεία, οπότε κάθησα μπροστά από τους δικούς μου. Ίσως καλύτερα έτσι, καθώς καταλάβαινα τη μητέρα μου από πίσω ότι δάκρυζε κ φύσαγε τη μύτη της συνέχεια κατά τη διάρκεια της ταινίας(*).

Στο προκείμενο τώρα…

Είχα διαβάσει διάφορες κριτικές κ σχόλια ότι η ταινία είναι άνευρη, άτολμη, δεν παίρνει θέση, κάνει συμβιβασμούς κλπ κλπ. Διαβάζοντάς τις σχεδόν νομίζεις ότι θα δεις μια πατάτα. Αριστερίστικες μ@λακίες! Λες κ το έγραφε στο κινηματογραφικό manual ότι πρέπει να γυρίζονται οπωσδήποτε ταινίες στρατευμένες με τη μία ή την άλλη πλευρά, να δημιουργούν αγγέλους κ δαίμονες. Φτιάχνει το Holywood ταινίες όπου οι Αμερικάνοι είναι οι ήρωες κ οι καλοθελητές κριτικοί τις βαφτίζουν αμέσως μιλιταριστική προπαγάνδα. Φτιάχνει ένας Έλληνας μία ταινία όπου όλοι είναι καλοί κ κακοί κ τον κράζουν αμέσως ως άτολμο. Τι κομπλεξικοί!

Τηρουμένων των αναλογιών (budget, τεχνικών μέσων,…), η ταινία είναι τεχνικά αρτιότατη. Κ σκηνές μάχης πολύ καλές (επιτέλους! Κάποιος έβαλε το Ράιαν στο replay να μάθει λίγο μπαλίτσα για το πώς στήνονται οι σεκάνς δράσης!) κ φωτογραφία εξαιρετική κ μουσική ταιριαστή κ καλές ερμηνείες (εντάξει, όχι όλες).

Ναι, έχει κ κάποια goofs, ιδίως με κάποιους δευτερεύοντες χαρακτήρες (τι τους ήθελαν το δικηγόρο κ το ΒανΦλιτ να μιλάνε σχεδόν συλλαβιστά;;). Η σούμα, όμως είναι πέρα για πέρα θετική κ χαίρομαι που γυρίζονται πλέον πολύ καλές (για εμένα, πάντα!) ελληνικές ταινίες.

Μια καλογυρισμένη, συγκινητική ιστορία που αξίζει να δεις.

(#) Μία ενδιαφέρουσα αλλαγή από την occasional καγκουριά που τείνει να γίνει κανόνας στα multiplex

(*) Ο αδερφός της είχε καταδικαστεί, έφηβος ακόμα, σε εκτέλεση επειδή μοίραζε φυλλάδια. Κ ναι μεν, ευτυχώς, ο θείος μου γλύτωσε στο παρά 5 το απόσπασμα, την παράλυση από τα βασανιστήρια κ έχει πατήσει κοτσονάτος τα 80, από την άλλη, όμως, κάποια πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν α-ου για την οικογένειά μου.